Zakopane 14-20. VIII aD 2007

Kilka dni temu wróciłem z Tatr. Jako, że wrażenia po podróży, choć opadły, nadal we mnie siedzą, postanowiłem, że coś o górach naskrobię. Tak więc do rzeczy.
Wyjechaliśmy z moim bratem z Poznania wcześnie rano, pociągiem do Częstochowy. Do Częstochowy, bo tam czekał na nas nasz znajomy, który załatwił nam w Zakopanem nocleg. Jeszcze przed odjazdem pociągu do naszego przedziału weszła znajoma. Jak się okazało, Ania również jechała do Częstochowy. Tak więc podróż minęła nam w trzy osoby. Po dotarciu do Częstochowy ruszylismy do Doliny Miłosierdzia, do pallotynów (stały punkt zbiorczy pallotyńskiej młodzieży). Zaraz też zapakowaliśmy się do samochodu i ruszylismy dalej, teraz już do Zakopanego. Muszę się przyznać, że była to moja pierwsza wizyta w Częstochowie, kiedy nie poszedłem na Jasną Górę. Spieszyliśmy się. Zazwyczaj jest tak, że pierwsze kroki z pociągu kierujemy do sanktuarium…
wieczorem dotarliśmy do Zakopanego. Jak, że było około godziny 19:00, nie poszliśmy już nigdzie tego dnia.
Kolejny dzień za to był już cały przeznaczony na góry. Pogoda była cudowana, czyściutkie niebo, a my pełni energii i zapału, by ruszać na szlak. Na pierwszy dzień zaplanowalismy Czerwone Wierchy. Blisko, łatwo, powrót do domu pieszo (nie mieszkaliśmy dokładnie w samym Zakopanem, a w Kościelisku, dlatego mogliśmy wrócić pieszo do domu). Pogoda dopisała przez cały dzień, ze szlaku wróciliśmy zadowoleni, choc nieco zmęczeni długim marszem na koniec – z Wirów do Kościeliska. Jednak wypite wieczorem piwko pozowliło zapomnieć o wszelkich bólach nóg.
Kolejny dzień to Świnica. Pogoda równie piękna, chęci do marszu chyba jeszcze większe.Ja, będąc w górach, nie mam czegoś takiego, jak “kryzysowy dzień”. Mój brat chyba też nie, bo wszystkie szlaki przechodzilismy zazwyczaj dwa razy szybciej niż oznaczenia TPNu. Dość tego, że weszliśmy na Świnicę, przez Przełęcz Świnicką. Może lepiej zabrzmiałby “wdrapaliśmy się”, bo akurat wchodząc na ten szczyt używa się także i rąk. Po krótkim odpoczynku na szczycie, zeszlismy na Zawrat. Zejście niby trudniejsze, są i łańcuchy i klamry (co akurat, według mnie, jest ułatwieniem, a nie utrudnieniem), ale jakoś szybko nam poszło. Z Zawratu chcięliśmy zejść do “Murowańca”, jednak się nie dało. Dlaczego? Otóż tłum ludzi wchodzący na Zawrat od strony schroniska, skutecznie unemożliwiał zejście. A, że na początku jest tam dość stromo, woleliśmy nie ryzykować mijanek na łańcuchach. Tak więc utknęliśmy na Zawracie. Wyjścia były dwa: Dolina Pięciu Stawów i stamtąd do słynnej asfaltowej trasy nad Morskie Oko, albo początek Orlej Perci i z Przełęczy Koziej, żółtym szlakiem do “Murowańca”. Pierwsza opcja długa, a od Wodogrzmtów Mickiewicza wręcz obrzydliwa. Jak ja kocham szlak nad Morskie Oko… Druga możliwość trudna, w końcu to Orla Perć. Mójbrat początkowo nie chciał iść do Koziej Przełęczy. Jednak wybraliśmy ambitniej. I przeszliśmy. Spokojnie, bez nerwów, łącznie z trawersem na łańcuchach i ośmiometrową drabinką. Wruciliśmy bardzo szczęśliwi. Jak powiedział mój brat: “Za tą trasę należą nam się dwa piwa”!
Dwa kolejne dni była kiepska pogoda. Czyli przymusowy odpoczynek. Jednak nie dla mnie. Pomomo tego, że nie szliśmy w góry, ja się nie nudziłem. W domki pani Teresy, gdzie nocowalismy, było jeszcze kilka osób. Jak się okazało, poznane tam Magda i Agnieszka wpadły na pomysł, który ja osobiście wypróbowałem już dwa lata wcześniej będąc u pani Teresy. Chodzi mianowicie o to, że podmurówka domku do złudzenia wręcz przypomina sciankę wspinaczkową… A, że wszyscy lubimy się wspinać, to duża część dnia spędzaliśmy dosłownie “chodząc po domu”.
W sobotę wieczorem poszliśmy na Mszę Św., licząc, że niedziela będzie ładna i będziemy mogli iść na szlak. I tak też się stało. W niedzielę weszlismy na Rysy. Prosta raczej trasa choć długa. No trzeba iść przez Morskie Oko… Jednak szybko wyminęliśmy tłumy “turystów” i z marszu weszliśmy nad Czarny Staw pod Rysami. Po chwili odpoczynu ruszyliśmy dalej i po 140 min byliśmy na szczycie. Tam oczywiście też tłumy, bo od słowackiej strony wejście jest wręcz płaskie. Posiedzieliśmy chwilkę, porobiliśmy zdjęcia i zeszliśmy. A, że od Czarnego Stawu, gdzie planowaliśmy pierwszy postuj przy zejściu, aż po samą Palenicę, były tłumy ludzi, tak więc nie zatrzymaliśmy się ani razu! Z Rysów do Palenicy w równe 4 godziny bez przerwy. Ktoś pobije?
W poniedziałek popołudniu mięliśmy już pociąg powrotny do Poznania. Tak więc na szlak nie warto było iść. Poszliśmy zatem na Krupówki, zrobiliśmy zakupy, zjedliśmy obiad… Taki typowy dzień kogoś, kto przyjechał do Zakopanego, a nie w góry.
Z Rysów mamy jeszcze jedno miłe i ciekawe wspomnienie: schodząc, jakieś 15 min od szczytu minęliśmy dziewczynę (ok. 20 lat), która wchodziła ze swoją babcią (sic!). Tak więc niech nikt mi nie mówi, że jest mu w górach ciężko. Siedemdzieścioletnia kobieta potrafiła wejść na najwyższy polski szczyt.
Wróciliśmy we wtorek rano, PKP standardowo ze spóźnieniem. Mimo tylko trzech wyjść w góry jestem bardzo zadowolony. Mam tylko nadzieję, że to nie ostatni mój wyjazd w góry w tym roku.

P.S. Nie wierzcie telewizji – gdy w piątek około południa pani prezenterka wmawiała wszystkim w polsce, że w Zakopanem świeci słońce, za oknami domu własnie zaczynał padać deszcz…
Jakby ktoś nie wierzył w historię o siedemdziesięcioletniej kobiecie na Rysach. W tle Czarny Staw pod Rysami.